पहिलो पटक काठमाडौं आएको ४३ वर्ष भयो। शिवपुरीको चुचुरोमा पुगेको थिइन। त्यति अग्लो डाँडासम्म हिँड्न सक्तिन होला भनेर मन मारेर बस्ने गरेकाले त्यो रहर बाँकी नै थियो। दीपक सापकोटाले शिवपुरी जाने आग्रह गर्दा पनि आँट आएको थिएन। बीचसम्म मोटरमा जाने भने पनि मात्रै
पत्रिकाका कार्यालय मात्र हैन, पत्रिका बेच्ने ठाउँ पनि सुनसान छ। यदि तपाईँ हरेक दशैँमा राजधानी बाहिर जानु हुन्छ भने न्युरोड पिपलबोटको यस्तो दृश्य कहिल्यै देख्न पाउनुहुन्न। अहँ, राजनीतिक पार्टीले आयोजना गर्ने बन्दहड्तालमा पनि यस्तो हुन्न। किनभने दुई पसल
'नो न्युज इज गुड न्युज' अर्थात् कुनै पनि समाचार नहुनु भनेको राम्रो समाचार हो रे। यस्तो भनाई छ। हो, रहेछ कि क्या हो। दशैँका बेला समाचारको खडेरी परेको छ। कति निष्ठुरी छौँ हामी सञ्चारकर्मी, समाचार खोज्दैछौँ। दशैँका बेला आउने समाचार भनेको दुर्घटना, झगडाको मा
नेपाल रिपब्लिक मिडिया प्रा. लि.को सँधै समाचारको हतारो हुने यो ठाउँ बिल्कुलै एक्लो छ। अझ अरु दिन तत्काल समाचार ब्रेक गर्न हतारिरहनु पर्ने नागरिकन्युज अनलाइनको यो ठाउँ त आराम गरिरहेको छ। २४ घण्टाजस्तो खुल्ने छ वटा कम्प्युटरमा पाँच वटाले आँखा चिम्लेको छ। एउट
हट्यो सारा हिलो-मैलो हरायो पानीको बर्षा भवानीको भयो पूजा चल्यो सानन्दको चर्चा ... हिजोआज कवि शिरोमणि लेखनाथ पौड्यालको यो कवितांश संगीतले सजिएर सर्वत्र गुञ्जायमान भैरहेको छ। साँच्चै दसैंले सबैलाई छोएको छ, छोपेको छ। हिन्दु
नम्रता प्रकरणले दिनभर दिक्क लागेको थियो। संयोग, आइतबार साँझ 'सो बिज' नामको हिन्दी फिल्म टीभीमा हेर्ने मौका पर्यो। अलिकति दिक्कारी मेटियो। यज्ञेशले भनेजस्तै नम्रताले अरूको अपराधको सजाय भोग्नु पर्यो। कुनै पनि दृष्टिबाट त्यस्तो सामग्री सार्वजनिक गर्नु उपयु
'भो, अब म कुकुर पाल्दिनँ। ऊ मर्दाखेरि मन साह्रै नै कुँडिन पुग्यो।' एउटी साथीले धेरै वर्षअघि भनेको कुरा मैले त्यतिखेर सम्झन पुगेँ जतिखेर मेरो कुकुरले अन्तिम सास फेर्यो । गएको भदौ १४ गते आइतबार। बिहानको समय थियो। ऊ साङ्लामै थियो। खुट्टा फ्याट-फ्याट पार्न
प्रश्नै प्रश्नको यो दुनियाँमा उत्तर चाहिँ गुगलसँग छ ... तर विशाल सूचनाको भण्डार गुगलको भरपुर फाइदा लिन केही तरिका भने जान्नै पर्छ । वेब सर्चको लागि गुगल प्रयोग गर्ने संसारका कूल इन्टरनेट प्रयोगकर्ताको ८० प्रतिशतमा तपाईं पनि पर्नु हुन्छ होला । त्यसो भए
'कुनै पनि देशको समृद्धि र बर्वादी यदी बुझ्नु छ भने सबभन्दा पहिले तिनको सडक हेरेपुग्छ ।' मैले यो उद्दरण भन्ने व्यक्तिको नाम र प्रसंग बिर्सें । तर यी शब्दले मलाई हरेक दिन चिमोटिरहन्छ । काठमाडौंका सडकमा चिप्लिरहँदा पलपल यो वाक्य खट्किन्छ । म केही गर्न सक्द
१- बन्द खाम नखोलेरै राखिएको एउटा बन्द खाम थियो भित्र के-के थियो कुन्नि बाहिर मेरै नाम थियो ... सँधैं-सँधै बग्ने खोली एकै छिन रोकिइदेऊतिम्रो बेगसंग मलाई अलीकती काम थियो। गजलकार ललिजन रावलको कामको 'बेगवान नदी' काठमाडौंमा छैन। बेगवान नदी खोज्ने नै हो भने लल
सुन्धाराको चौबाटोबाट त्रिपुरेश्वरतिर जाँदा दाहिनेतर्फ एउटा ठूलो भवन बनाइँदैछ। त्यस भवनको ठीक अगाडि पैदल बाटो खनेर एउटा मागलजस्तो बनाइएको छ। त्यो मागल बनाउँदा खनिएको माटो पैदल बाटोमा त्यसै छाडिएकाले पानी पर्ने बित्तिकै त्यहाँ हिलो भइहाल्छ। सडकमा पनि त्यही
हामी मौसमी बाल अधिकारवादी हौँ। यो मेरो आत्मस्वीकृति (कन्फेसन) हो र मेरा धेरै साथीलाई तीखो छेड। यद्यपि, मैले बाल अधिकारलाई ‘खेती' कहिल्यै बनाइन। अक्षरसँगै खेलेर गुजारा चलाएँ, अन्तःस्करणसँग खेलाँची गरिन। जीवनको यस उत्तरार्धमा मन बुझाउने सम्बल यही भएको छ। बा
फेयर प्ले अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) अहिले चटारोमा छ। आउँदो साता एन्फा केन्द्रीय समिति निर्वाचन हुँदैछ। एन्फाले दशैं र तिहारलगत्तै एसियालीस्तरको युवा च्याम्पियनसिप छनोट आयोजना गर्दैछ। असोज ९-१९ सम्म यु-१६ र कार्तिक ८-१८ सम्म यु १९ को छनोट खेल आयोजना गर
डच जोडी फन्स र रेन्स्के ल्यान्डत्रु्कजर लिएर एमस्टरड्यामबाट काठमाडौं आइपुगेको अवसरमा आयोजित कार्यक्रम रमाइलो लाग्यो। अप्रिल ४ २००९ मा यात्रामा निस्केको यो जोडी युरोप र एसियाका विभिन्न देश हुँदै ५ महिनामा ८ हजार ५०० बढी किलोमिटर पार गरेर काठमाडौँ आइ पुगेका
समग्रमा मिजास, बानी र सोच बुझाउने शब्द 'सौर' नेपाली बृहद् शब्दकोशमा समावेश भएको रहेनछ । बालकृष्ण समले आफ्ना नाटकमा प्रयोग गरेका छन् । सौर नभएको भनेमा अंग्रेजी 'ननसेन्स'को पर्याय हुन्छ । नेपाली समाजमा यस्ता मान्छे र व्यवहार पाइलै पिच्छे भेटिन्छन् । बु
समय आउँछ पर्खदैन भन्ने नेपाली उखान यसै चलेको होइन । पत्रकारका लागि त यो शतप्रतिशत मिल्दछ । समय टपक्कै समाउन नसक्ने कोहीपनि पत्रकारितामा टिकिरहन सक्दैन । ताजा घटनाऽ पात्र र परिवेसप्रति एउटा पत्रकार सदैव उत्सुक रहन्छ । समाचार लेख्न सक्रिय रहन्छ । जुन दिन
संसारकै उच्च भूभागमा रहेको रेलयात्रा गर्नुको आनन्द नै बेग्लै ... "आर यू पाकिस्तानी ?" रेलको बार्हौं डिब्बातिर लाग्दै गर्दा एक चिनियाँ युवतीले टुटेफुटेको अङ्ग्रेजीमा प्रश्न गरिन् । "नो..नो.. फ्रम नेपो" । कस्तो अनौठो ! नेपाल भन्दाखेरि कोही नबुझ्ने । 'ल' उ
झाको व्यवहार... उपराष्ट्रपति परमानन्द झाको व्यवहारले मधेश आन्दोलनको साख र समर्थन खुम्च्याएको छ । झाको आचरण उपराष्ट्रपति पदको गरिमा सुहाउादो भएन । अराजनीतिक व्यक्तिलाई राजनीतिमा उतार्दा यस्तै हुन्छ । सर्वोच्च अदालतबाट घटुवा भएर पुनरावेदन अदालतमा फिर
यो कुनै समाचार होइन । न अन्तर्वार्ता न कुनै पत्रकारिता नै । मेरो व्यक्तिगत जीवनको एउटा क्षण हो, जुन गायक बच्चुकैलाससँग जोडिएको छ । पत्रिका वा सञ्चारमाध्यममा आफ्नो कुनै पनि कुरा नलेखियोस् भन्ने चाहना भएका बच्चु दाइसँग जोडिएको प्रसंग हो यो । बिरामी पर्दा पा
बृत्तचित्र बनाउने उद्देश्यले बितेको साता वीरगन्ज गएको थिएँ। त्यसको एउटा पात्र पढ्ने ठाउँ पछ्याउँदै जाँदा घन्टाघरको छेवैमा अर्थात् मेरो घरको पर्खालै पारी रहेको रेल्वे स्कूल प्रवेश गरेँ। रेल्वे स्कूलको कुरा गर्नुअघि केही महिनाअघिको एउटा सम्झना गरौं। विदेशी
'के गर्नुहुन्छ, के गर्नुहुदैन ?' यो इमान्दार पत्रकारिता गर्ने हरकोही पत्रकारको मगजमा घुमिरहने कुरा हो। निर्भिक र विश्वसनीय पत्रकारिताका लागि इमान्दारिता एउटा अपरिहार्य चारित्रिक गुण हो। गत महिना जर्मनी गएको बेला एउटा पृथक आचार संहिताबाट दिशानिर्देश भएक
'बुद्धिसागरजी,' भवानीदाइले एकहप्ताअघि एउटा साहित्यिक कार्यक्रममा मलाई कोट्याएका थिए, 'खै कविता देको ? 'म हाँसिरहे। 'भानुको नयाँ अंक आउनै लाग्यो,' मोटो पावरदार चस्माभित्रका छिपछिपे आँखाले मलाई गढेर हेर्दै उनी हाँसेका थिए, 'फोन नम्बर पनि दिनुस्। अस्ति मेरो
