अँध्यारो सहरको ‘लालिमा’ : पीडाको रङमा तल्पतिएको कथा
यौनकर्मीहरूको जीवन, उनीहरूको मनोदशा र सामाजिक यथार्थलाई चित्रित गर्न खोजिएको यो फिल्मले दर्शकलाई सहज मनोरञ्जनभन्दा बढी असहज प्रश्नहरू सोध्छ।

यौनकर्मीहरूको जीवन, उनीहरूको मनोदशा र सामाजिक यथार्थलाई चित्रित गर्न खोजिएको यो फिल्मले दर्शकलाई सहज मनोरञ्जनभन्दा बढी असहज प्रश्नहरू सोध्छ।
यसबीच अर्को बहस सुरु भयो– आन्दोलन किन भयो? गोली कसले चलायो? भोलिपल्टको विध्वंस कसले गरायो? यी प्रश्नहरू राजनीति, टेलिभिजन बहस र सामाजिक सञ्जालमा घुमिरहे। तर उत्तर भने सधैँझैँ धुवाँझैँ हावामा उडिरहे।
मानव समाज जति अशान्त भए पनि प्रकृति आफ्नो चक्रबाट कहिल्यै विचलित हुँदैन।
भदौ २३ र २४ का घटनालाई आधार बनाएर बीबीसीले सार्वजनिक गरेको वृत्तचित्रले नेपालमा व्यापक तरंग सिर्जना गरेको छ। यस सामग्रीको समय, प्रस्तुति शैली, निष्कर्ष र सम्भावित राजनीतिक प्रभावबारे गम्भीर प्रश्न उठेका छन्।
प्रजातन्त्र दिवसको पूर्व सन्ध्यामा ८ मिनेट लामो भिडिओ सन्देश जारी गर्दै ज्ञानेन्द्र शाह फेरि एक पटक ‘राष्ट्रिय सहमति’ को ध्वजा बोकेर सार्वजनिक भए।
बसभित्र उभिएर ‘एन्टिलिया’तिर हेर्दा मलाई सम्पत्तिको अंकगणितभन्दा सहरको विडम्बना धेरै बलियो लाग्यो। ए
वानखडेमा त्यो रात नेपाली खेलाडीहरू हारेर पनि विजेता बने। उनीहरूले देशको आत्मसम्मान जिते।
बुढेसकालसँगै आमाको जीवनमा एक किसिमको एक्लोपन थपिँदै गएको छ।
राजधानीको मुटुमा रहेको भृकुटीमण्डपको खुला चौरमा आइतबार नेपालको समकालीन राजनीतिका दुई विपरित ध्रुव र विरोधाभासपूर्ण दृश्यहरू एकसाथ मञ्चन भए।
२०८२ भदौ २४ को जेन-जी आन्दोलनले नेपालमा उथलपुथल ल्याइदियो। छोटो समय चलेको आन्दोलनले तत्कालीन केपी शर्मा ओलीको सत्ता नै बढारिदियो।
भदौ २३ गते जेनजी आन्दोलनअघि बसेको बैठकपछि राष्ट्रियसभा अनिर्णयकै बन्दी बनेको छ। प्रधानमन्त्री सुशीला कार्कीका प्रेस संयोजक राम रावलले राष्ट्रियसभा बैठक आह्वानबारे औपचारिक छलफल नभएको बताए।
फाइनलजस्तो निर्णायक खेलमा आत्मविश्वास, स्पष्ट योजना र परिस्थितिअनुसारको निर्णय नै निर्णायक तत्त्व बन्छ। आत्मविश्वास आवश्यक छ, तर त्यसलाई योजना र परिस्थितिअनुसारको निर्णयले साथ नदिए आत्मविश्वास बोझ बन्छ।
केपी ओली, शेरबहादुर देउवा वा पुष्पकमल दाहाललाई बिन्ती गरेर वा धम्की दिएर हटाउन वा ल्याउन खोज्नेहरूले बुझ्नुपर्छ–सत्ता मागेर पाइँदैन र मागेर पाएको सत्ताबाट न देशको हित हुन्छ, न पाउनेको नै। राजपाट भिक्षा होइन, संघर्षभूमि हो। यहाँ आफ्नो क्षमता, दूरदृष्टि र साहसको प्रमाण दिनुपर्छ।
कर्मचारीलाई पिकनिकमा लैजानु समय र पैसाको बर्बादी होइन। उनीहरूको उत्साह, निष्ठा र सम्बन्धमा गरिएको लगानी हो।
यदि नेपाली सिनेमा यसबाट केही सिक्न चाहन्छ भने त्यो हो– पहिचानमा गर्व गर, स्थानीयतालाई लुकाउने होइन, त्यसैलाई ब्रान्ड बनाऊ। तब मात्र हाम्रो सिनेमा पनि कान्ताराजस्तै, सिमाना नाघेर विश्वसामु हाम्रो कथा प्रस्तुत गर्न सक्षम हुनेछ।
